Ayşe Köroğlu – Dünyam / Boşluk

Ayşe Köroğlu – Dünyam / Boşluk

dünyam
Durdu zaman,
İçimdeki uçuruma düştü göl­gen,
Ve şimdi uzak eskisinden daha uzak,
Hoş geldin dünyama…
Uzak, çok uzak bir gezegen içim,
Karmakarışık, kalabalık,
Herkes ben, hepsi hazır,
Tüm Ben’ler ince bir danteli işler gibi işleyecek­ler yokluğunu gezegenime
Sen….. Ayaklarımın altında büyüyen uçurum­da sen…
Ben… Ben karşımda duran zamanın ürünü koca bir yalan,
Ve benim zamanın bir boşluğu daha doldurmak üzere hazır,
Bizim için hazır,
Dön… Savur… Götür… Zaman
Karşımdaki hastalık… Karşımdaki zaman…
Git tüm boşlukları süpür, akıp geç….

boşluk
Ve her şey oturduğun koltuğun,
Kapıya uzaklığı kadar bir boşluğa sahipti aslın­da.
Ve her şey o boşlukta olamıyordu işte.
İki noktanın arasından odaya açılıyordu kalbi­min yaraları.
Işık hızıyla kaybolup gidiyordu bütün yaralar dünyaya hiç değmeden…
Benim boşlukları anladığım o gün,
Geç kalmış pişmanlıklar sardı kalbimi,
Sonra her yanım dünyaya açıldı.
Bir sürü pişmanlığın yaraları karıştı içimden dünyaya…
2
Ve bazen yarım bırakmak gerekir insanı,
Her kitabın sonu olmaz,
Her filmin mesela…
Bazen bir boşluğun,
Bazen yaraların
Tedavisi olmaz…

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>