Öykü

Elif Nihan Akbaş – En Hazin Ayrılık Şarkısı

Elif Nihan Akbaş – En Hazin Ayrılık Şarkısı

“Bana en damar ayrılık şarkısını seç,” demişti. Kendi acısını yaşamaktan korkuyor, başkalarının acısını ödünç almak istiyordu belki. Teknoloji çağındayız ne de olsa.

Kopyala yapıştır. En damar ayrılık şarkısı… Damar kelimesini sevmedim. Üzerini çizdim, kendi ifademi yerleştirdim yerine. Başka türlü olamazdı çünkü. O kelime öylece dursaydı, benden istediği şeye odaklanamazdım. Kelimeyi çizdim ve sonra en hazin ayrılık şarkısını düşünmeye başladım.

Art arda bir sürü şarkı geçti zihnimden. Baktım, yüreğimi titretmedi hiçbiri. Halbuki en hazin ayrılık şarkısı dedin mi bir trene benzemeli. Tren rayların üzerinden akıp geçerken civardaki evler nasıl titriyorsa şiddetinden, yürek de öyle titremeli, zihinden o şarkı geçerken.  İnsanın yüreği ürpermeli ve trenin şiddetiyle pencere kenarından devrilen saksılar gibi birkaç damla yaş dökülmeli gözden.

Benim gözlerim, trenler aklıma düşünce doldu. Galiba ayrılığı, istasyondan ayrılan bir trenin sesinden daha güzel ifade edebilecek hiçbir şarkı yoktu. Ayrılığın, hüznün, gözyaşının anlatımı değil, bizzat kendi sesi bile olabilirdi o ses… Giderek uzaklaşan, ağır ağır yok olan o ses… Çuk çuku çuk çuku çuk çuku…

“Gel, o şarkıyı dinlemeye gidelim,” dedim. Şaşkın şaşkın yüzüme baktı. “Nereye?” diye sordu, cevap vermedim. Kendi âlemime dalmıştım. Anladı mı bilmiyorum ama daha fazla üstelemedi. Hiçbir şey söylemeden peşimden geldi. O gün nereye gittiğini bilmediğimiz birkaç treni uğurladık istasyona yakın bir banktan.

İşte o gün bugündür, şehrin ortasından gelip geçen trenler hep hüznümü körüklüyor ve ne zaman bir tren görsem yahut uzaklardan sesi çalınsa kulağıma trenin şehirden geçişiyle eşit bir hızda seni düşünüyorum. Seni ve nerede başlayıp nerede bittiğini bir türlü kestiremediğim hikâyemizi. Hâlbuki bizim hikâyemizin içinden hiç tren geçmemişti. Mesela sen bir trene binip gitmemiştin. Ben istasyonun bir köşesinden gizlice gidişini izlememiştim. Ya da bir kompartımanın camından sarkıp ümitsiz bakışlarla seni aramamıştım istasyondaki yüzlerde. Bir giden ve bir kalan olmalıydı hikâyelerde. Ayrılık hikâyelerinde… Oysa hangimiz gittik, hangimiz kaldık, ben hâlâ bunu çözmeye çalışıyorum. Belki bizim bir hikâyemiz bile olmadı ve bu yüzden istasyondan kalkan her treni “bizim hikâyemiz” olmaya gönderiyorum hayalimde.

Seninle konuştuğumuz onca şeyi değil de suskunluklarını hatırlıyorum hep. Seninle hiç trenleri izlemedik biz ama hatırladığım bütün suskunluklarının fonunda tren sesi duyuyorum şimdi. Yan yana oturmuş ufka bakıyoruz mesela. Sahi, biz hep gemileri izlerdik seninle. Sahilde bir banka oturur, gelip geçen gemilere hikâyeler uydururduk. Nedense kendimize saklardık o gemilerin hikâyesini.  Ne tuhaf, o gemileri izlerken ayrılığın hüznü sarmazdı içimi. Aklıma bile gelmezdi. Öyle ya gemi deyince, deniz deyince özgürlük olmalıydı çağrışımı. Güverteye çıkarak uzaklara bakar, huzurla derin bir nefes alırdı gemi hikâyelerinin kahramanları hep. Öyle derin nefes alırlardı ki göğüsleri kabarır, Temel Reis’e benzerlerdi. Arkalarında bir Safinaz bırakmış olabileceklerini ise düşünmezdim hiç. Yan yana oturur, ufka bakardık. Dalga sesleri dolardı kulağımıza. Oysa şimdi hüznüm, dublaj yapmış gibi hatıralarımıza. Dalgaların yerini tren sesleri almış… Denizden gemiler geçiyor. Çuk çuku çuk çuku çuk çuku… Hayır, çuf çuf çuf değil. Çocukken öyle derdik. Hem o zaman trenlerin, içinden geçmedikleri hikâyelerde bile başrolde olduklarından habersizdim.

Şimdi bir bankta oturmuş kıvrılıp giden trenleri izlerken, bütün o göğsü kabaran gemicilerin omuzları çökük, boyunları bükük o trenlere bindiğini hayal ediyorum. Sanki ilk kez yolculuğa çıkıyor, ilk kez ayrılıyorlar sevdiklerinden. Gerçi tren sesinin olduğu yerde tekrar bir fona ihtiyaç yok lakin bazen farkında olmaksızın bir türkü mırıldanmaya başlıyorum. Uzayıp giden o tren yolları / Açılıp sarmayan yarin kolları.

İçinden tren geçen şarkılar, türküler hızla aklımdan geçiyor sonra. Yok. Hepsinde ayrılığın o kendine has kokusu… Trenlere binip gidenler bir daha dönmüyor galiba. Gidenleri getirecek trenler hiç gelmiyor. Kara tren gelmez m’ola…

Her treni sana gönderir gibi uğurluyorum. İstasyonlar durmuş bir saat gibi. Hani saniyenin dönüşünü gösteren o ince, uzun çubuk var ya, trenleri ona benzetiyorum işte. Titrer durur ya oçubuk saat dursa bile, sanki hep aynı tren, hep sana çarpıp bana geri geliyor. Ama ne beni sana ne seni bana getiriyor.

Bizim hikâyelerimizin yazarı benim ama ah o trenler… Bütün ayrılık hikâyelerini bir kavuşamama hikâyesine çeviriyor. Küçük bir taşra kasabasında, uzaklardaki sana kavuşmayı hayal ederek trenleri izleyen, beni almadan giden her trenle yarası derinleşen bir genç kız oluyorum bazen. Bazen gelen trenlerden senin indiğini düşlüyorum. Tuhaf, bazen yüzünün yerine sevdiğim bir artistin yüzünü yerleştiriyorum. Yok, hayır. Sanatçı değil, artist. Mademki trenler geçiyor hayalimizden, zamanı geri sarmalı, istasyon adabına uymalı. Bir otogarda yahut havaalanında bu atmosfer bulunmaz ki!

Belki de içinden tren geçmeyen bir şehre taşınmalıyım. Yoksa müptelası olduğum bu en hazin ayrılık şarkısını dinlerken kederden ince hastalığa yakalanacağım. Bilirsin, sona yaklaştıkça hızlanır adımlarım. Son merdivenleri hep atlaya atlaya çıkarım. Hayalimde bile böyledir bu. Halini unutup kara trene verdiğim mektuplarda hep alelacele sonlar karalardım. Hep bir yanı eksikmiş gibi gelirdi. Belki hikâyemize bir son yazmaya kıyamadığımdan, bilerek eksik bırakmalıyım içinden tren geçen bu şehirdeki yaşamımı.

Ama söylemeden edemeyeceğim; günün son trenini de bizim hikâyemize ve sana yolladıktan sonra oturduğum banktan kalkarken ikimize yazdığım ve içinden muhakkak tren geçen hikâyeler gibi seni de sadece hayalimde yaşattığımı bir türlü itiraf edemedim kendime. Beni en güzel rüyalardan uyandıran o zalim çalar saat sesi gibi, trenlerin o acı düdüğünden hiç bahsetmeyişim bundan belki.

Etiketler
Devamı

Elif Nihan Akbaş

Yazara ait tüm içeriklere buradan ulaşabilirsiniz.

Benzer Yazılar:

Bu İçeriğe 1 Yorum Var : “Elif Nihan Akbaş – En Hazin Ayrılık Şarkısı”

  1. Nesneler ve hisler . İnsan nasılda herşey den kendi hayatına yaşamına hislerine pay biçiyor. Hayran kaldım betimlemenize ve dilinize. En çokta gerçekçi yanına insanı alıp gerçeğin en acı ve derin noktasında en hakiki hisleri ile buluşturdunuz. Doyumsuzdu okumak …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Adblock Detected

Please consider supporting us by disabling your ad blocker