Şiir

Hakan İsfa Şahin – Marteniçka

Hakan İsfa Şahin – Marteniçka

Yugoslavya’dan geldi bu gülümseme
çok hızlı ve aniden
bir çizik daha attım Elif’e
o karanlık ruh
ve ülke
dimdik ayaktadır karşımda öyle
bir polis kapımı çalıyor
annesi işsiz kalmış, Kumanlı bir ebe
sorarlarsa beni, birileri bana
rab diyor
evinden uzak takip ettiğiniz bu gölge
Yugoslavya’dan gelen bir gülümseme.

haklıysam o kibarlığınız
ve sonunda belirttiğiniz gülünç zelzele
Avrupa’dan Asya’ya geçerken
savaş tohumlu Wilson genci değilse
çünkü: ilerdeki ilk lokanta
veremli tadı verebilir, oysa
paltolarınızın arasına beni de alsanız
balık bile suda üşürken
aynı parçadan kopan
kıtaları andıran ikiyüzlülüğünüzle
biz nasıl üşümeyiz, biriniz anlatsın şefe. polis abimiz diyordum amcası köle
yani nasıl olur demeyin
bu da Nasıralı bir sone
bir çoban içini açarsa geceleri
birinci yüzyıl eşittir yirmi bire
sahneler aynalar killi topraklar
ne kadar çabalasanız da
beyaz göstermiyor bazen sizi kendinize
polis abimiz diyordum
amcası Sibiryalı bir köle.

Yugoslavya’dan geliyor demiştim
o gülümseme, balkan şarkıları eşliğinde
bazen yeşil bazen mavi gözlerle
ülkemin burjuva bir semtine
bazen tülbentlere sarılıp bazen bisikletle
leş kargaları arasından geçerek
alçaktan yavaş yavaş geliyor yürüyüşüme.

geliyor sesime balkanlardan bu gülümseme
insana çamuru hatırlatan edasıyla
o kadar güzel o kadar derine inen
renkli gözlerle
bileğindeki kırmızı beyaz türküsüyle
yanağındaki masum toprakla
haritaların ölçeksiz olduğu zamandan
geliyor kalbime
bal kanımdan.

Etiketler
Devamı

Benzer Yazılar:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Adblock Detected

Please consider supporting us by disabling your ad blocker