Şiir

Hatice Kübra Ardıç – Dera!

Hatice Kübra Ardıç – Dera!

Baktım
bölünüyordu bağrında açan leylakların sesleri.
Savaş çıkmıştı kışlıkta bir ülkede.
Dardı zaman,
sisliydi üzerinde bir battaniye.
Buraya huzur ne denli zalimse, o denli hiçşeydi şimdi varlığımda bulduğum.
Sen; orada bir yerde unutulmuş bir çocuk!
Halep miydi adın, yoksa Dera mı?
_________
Gözlerin ki,
Dera ‘da açan çelik bir gülüş.
Gözlerin; hırpalanmış demetleri leylakların.
Gözlerin Dera! Ağlatır uçurtmasını kurşun vurmuş çocukları.
Bana ver ellerini.
Dera! Kardeş olalım.
Ağlıyorsam hıçkırığım senindir.
Yutkuğum çökmüşse -ki çökmüştür ciğerimde bir köşeye biçimsiz-
yutkunuğum senindir.
Tut bakışımı yoksa mahalli mi kaybedeceğim.
Bak.
Vicdanım sunturlu bir tahta oluyor yine
/
Dera! Ben sana devriliyorum.

Sesin almış getirmiş ülkeni
sesin süt beyaz leylak.
Duysam huzurum huzura kavuşacak.
Bağır Dera çağır beni.
Buza çömüş bir zahirle hırpalanıyor her şey…
Sahi annen nerede Dera?
Dera nerdesin?
Ah! boncuk bir sahra olsun bakındığın yerler.
Aç avucunda yeşil damları cennetin.
Anlının çatından öpsün mevsimsiz kuşlar.
Merhametim: ellerinde akışını kaybetmiş sular.
/
Dera! sen devrildiğim yer oluyorsun.

Hem çocukların hiç dayanamadığı bir şeydir babalarının merhamet sarnıcı sesleri.
Dera! Sen…
Babanı özlemedin mi?

Etiketler
Devamı

Hatice Kübra Ardıç

Yazara ait tüm içeriklere buradan ulaşabilirsiniz.

Benzer Yazılar:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Adblock Detected

Please consider supporting us by disabling your ad blocker