Hatice Kübra Ardıç – İstikbalim: Kim Bilir Boynudur Bir Karanfilin.

Hatice Kübra Ardıç – İstikbalim: Kim Bilir Boynudur Bir Karanfilin.

Bir soru ezdi beynimin yâverleri az evvel:
Adamın ezdiği karınca,
nasıl ağlar?
Ya da ayrılınca bir fidan sürgününden,
hangi türküyü sahiplecek dallar?
Hamd ki duymadım.
Duysam boğum boğum olurdum,
kemiğimin en narini, okşardı yüreginin yufka yerine.

Hem hayretim şaşkınlara dönüyor,
nasıl kan çıkmaz,
karanfil boynundan bükülüverince?
Kim bilir,
belki de istikbalim,
boynudur bir bükülmüş karanfilin.

Şaşkınlığın yol bilmez benim,
ve serçeye sorsanız:
Yaşamaktır buğday tanesi.
Hürriyetim: Boynuma vurulmuş nâzenin bir el.
İstikbalim: Kim bilir boynudur bir karanfilin.
Zati, vebalı bir şey şu şiir, ince ince düşündürür adamı,
verem olurum derdimden,
bir serçeye dokunduğunda su.

Sonra döndüm yüzümü yüzümün karşına
Bir sandalye buldum denize küsmüş
Ne bileyim öyküsüne ağladım.
Vel asr’lar okudum ardınyazı
karanfil kana boyanmış.

Hırkamı sar karanfilin kanayan yerlerine,
hırkam üzülsün,
ki
Hürriyetim: Boynuma vurulmuş nâzenin bir el.
İstikbalim: Kim bilir boynudur bir karanfilin.

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>