Şiir

Hayriye Ünal – Yerden 19 Pont Yukarıda

Hayriye Ünal – Yerden 19 Pont Yukarıda

O iz yoksunluk kokar.
İz.
Boynunda.
Ölü boyunda kayışın izi, yoksunluk kötü kokar.

Ayağına batan taşı dikeni
Aradığı hakikat zoruna yorar

Yoksun olan anlamaz neyden yoksun olduğunu.

Öfkesinde yücelik bulur, kalabalıklar, bir adamın
Oysa sadece reaktif hipoglisemi

Sana gösterdiklerinde bak.
Bak bu canlılık bu da aksesuar, bu cüsseli eşyalar, iri,
bu chester koltuk. Bu tasarım sehpa bu özel bu
taş döşeme traverten. Bu emprador mermer. Bu
şömine minimalist –lütfen ah- ısınma amaçlı –hiç olur mu. Bu
parke iroko. Bu asma tavana ahşap jaluzi gider. Suriye pasajında,
satılmayan. Bir Suriyelinin cesedi, uzun süre aç bırakılmış,
fotoğrafta cinsel organı buzlanmış, bu zemine en çok granit yakışır.
Lütfen.

Triger kayışı yaklaşık olarak 1.5 ton yük taşıma
kapasitesine, kesin boğma gücüne sahiptir.
Yoksun. Sen değil, o yoksun.
Kaburga kemikleri derisini yırtacak.
O yerde ölü. Alnındaki numara sis bandıyla örtülü.
Sen çoksun.
Hesaba gelmez paran var, parayla yani hiç görmeden bir değer ki saymaca.
Elini bile sürmeden o hesaptan o hesaba.
Geçirerek sayıları.
Birtakım nesneleri eve götürüyorsun.
Yavru ikea olmuşsun.

O iz sana der ki, hiç olmamışsın.
İki iz arasında, iki dehşet, iki kayık arasından düşerken nehre.
İki kürek kemiği arasından geçerken o ürperme.
Olmamışsın sen, olmamış. Cehennemin
flaş bellekte taşınan bir imge.
Yoksun olan bilebilse neyi sevdiğini
neyi sevmediğini ben bilirdim
bir zamanlar yağmuru niçin sevmediğimi.

Bir zamanlar ben.

Henüz ayaklarıma bakacak vaktim yokken ve
Saçlarım kırık kırıkken ve
yokken yedek bir kaşe kışlık mantom, ve
henüz görmemişken kaz tüyü montu, ben
o zaman yağmuru sevmezdim karanlık yağışlı günleri,

Ben üşümeyi.

Soğuk günlerde, ben soğuğu sevmem diyemem, ben sonra
sıra sıra botları dizdiğimde, bak ne meraklısıyım soğukta yürüyüşlerin,
bak ben her renk çizme giyer ve yerden oldukça yüksektir
çizmeler. Christian Louboutin severim ben. Malezya’da yasak!
Gerekçe: topuk yüzünden tecavüze uğrayacak!

Yoksun olan neyi yap.

Ben yağmuru çok
Sevdim bak, yağışı, bunu şimdi ayaklarım sıcakken
anlıyorum. Mizacım sanmışım, mütemadiyen su alan
botlarımmış yağmur sevmeyen. Yağmurla şimdi
tanışıyorum. Nemliyim. Puslu havayı sevdim.

Hakikat uzakta değilmiş azizim.
Onu buldum yerden 19 pont yukarıda.

Etiketler
Devamı

Hayriye Ünal

Yazara ait tüm içeriklere buradan ulaşabilirsiniz.

Benzer Yazılar:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Adblock Detected

Please consider supporting us by disabling your ad blocker