İbrahim Demirci – Ocak

İbrahim Demirci – Ocak

Üşüyorum anne korkuyorum
Hem soğuk hem karanlık
Hem yakınsın hem uzak
Her şeye bir hem hem bulaşmış
‘Homo homini lupus’muş anne

Çekmesin beni bu azgın ırmak
Bu zalim böcekler çekmesin beni
Ayağım kayıvermesin yar başında
Dualarına dualarımı katayım anne

İnce bir buzla kaplanıyor kalbim
Korkuyorum çıtır çıtır kırılacak
İsa’nın nefesiyle can bulaydım
Meryem’in buhuruyla ısınaydım anne

Ocak başında çile çile masallar
Yâ Rahim diye zikre dalan kediler
Kalyalı güğümler bakır leğenler
O narin ibrikler nerede anne

Yağınca diz boyu yağan kar
Hangi kazanlarda eritilmiş acep
Halamın ördüğü yün eldivenler
Ve kış meyvesi portakal hani

Kardanadamlarımız beyaz ve bizdendi
Ne çabuk cıvıyıp akıverdi zaman
Alanlar put karasıyla kurumlu hâlâ
Hâlâ lekeli alınlar ihanet yarasıyla

Ateşler içinde yanıyorum
Tülbendini bağla başıma anne
Önce ocağı tutuştur sonra ağla
Üfle anneciğim üşüyorum

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>