Deneme

İbrahim Demirci – Söylemek Kolay Değil Ama

İbrahim Demirci – Söylemek Kolay Değil Ama

Bana dokunmayın. Huylanı­yorum, huysuzlaşıyorum.

Bana dokunmayın. Parmak­larınız kirli, tırnaklarınız sivri olma­sa da ben onları öyle sanıyorum.

Bana dokunmayın. Krava­tım eğriyse kendim düzeltebilirim, düğmemi ilikleyecek gücüm var.

Annem dokunuyor bana sık sık, lâf aramızda, ondan bile rahat­sız oluyorum bazen.

İlle de birine, birilerine do­kunmak istiyorsanız, bulalım birini, ona dokunalım birlikte; dokunul­maktan gocunup gocunmaması hiç önemli değil.

Bu son cümlenin sonuna ünlem işareti koyacaktı yazar, en­gelledim onu. O işaretle bir bencil­lik vurgusu, bir şaşma çağrısı orta­ya koymak istediği besbelliydi. Bana dokunmuşçasına ürktüm ve engelle­dim onu. “Bencilsem bencilim, do­kunma bana!” diye haykırdım ses­sizce. Bereket, “Sessizce haykırmak nasıl oluyor?” diye sormaya kalkış­madı. Gülümsemekle yetindi. O gü­lümseyişte de bana dokunan bir şey, bir anlam, bir dokundurma vardı sanki ama bunu görmezden gelmeyi, (bunun) üzerinde durmamayı yeğle­dim!

Bu son ünlem yazarın ün­lemi değil, benim ünlemim. Ha ha haa! Anlatım bozukluğunu gıdıkla­yan bir ünlem.

Herkes birbirini gıdıkla­yabilir, bazen ben de gıdıklıyorum birilerini, çimdik attığım da olu­yor arada (birilerine!); ama ne olur –n’olursunuz!- dokunmayın bana!

Dokunuş bana tokattan, yumruktan, tekmeden bile korku­tucu görünüyor. Bu cümlenin uy­gun bir yerine “nedense” ekleme­yi düşündüm ama vazgeçtim bun­dan. Düşünmekten mi, eklemekten mi vazgeçtiğimi sorup da yormayın beni lütfen!

Hayatla aramda –aramız­da?- bir doku uyuşmazlığı mı var, ne?

Etiketler
Devamı

İbrahim Demirci

Yazara ait tüm içeriklere buradan ulaşabilirsiniz.

Benzer Yazılar:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı