DosyaEv Dosyası

Muhammed Mücahid Dündar – “İlk Ev Son Kale”

Muhammed Mücahid Dündar – “İlk Ev Son Kale”

“Şüphe yok, ziyâde feyizli ve âlemîne ayn-ı hidâyet olmağ üzre evvelen vaz‘ olunan ev Mekke’deki evdir. Onda âşikâr âyetler var, hem ondadır makâm-ı İbrâhîm. Ve her kim dâhil olur ona, emân bulur…”1

Beyt-i mâ ‘mûr derler ona, beyt-i harâm, beyt-i muharrem, mescid-i harâm, beytullah, beyt-i atîk… Hepsi de hürmetlidir, Hakk’ın hatrı var­dır hepsinin mânâsında. Ka‘be’dir, Kıble’dir o; her gün yetmiş bin meleğin fezâdan tavaf ettiği, hiç birine son güne dek bir daha sıra gelmeyecek olandır. Kıble’dir o, kendini doğrultmak isteyen varsa ona yönelir.

Rivâyeti kesîr, menkıbesi vâfirdir o evin. Allah evidir amma, insana mâbed olsun için vaz’ edil­miştir. Tarihini telif eden Ezrakî’ye göre dünya, hattâ kâinat yaratılmazdan evvel o evin yeri tes­pit edilmiş, her şey ve herkes ona göre vücuda gel­miş, vaziyet almıştır. Kıbleliği de, azameti de bun­dan olsa gerek. Âdem baba, Havvâ ana ile civarın­da buluşmuş, o evi orada bulmuş, niyazlarına ora­yı şiar etmişlerdir. Hoş, mimârı İbrâhim Halilullah diliyle, put kıran nebî, “zürriyetini ot ekin bitmez o vadiye” Mekke’ye iskân etmiştir. Lakin, olsun, “hürmetli evinin yanındadırlar yâ Rab!”2. Mimar, insan evladına dua etmiş, “ya rab, kılsınlar nama­zı” demiştir: “Gönülleri ona akıt, gönlünü ona ve­renleri hâsılatından hissedâr et!”

Bevvâl-i çeh-i zemzem’i la’netle anar halk;
Sen Ka’be gibi kendini hürmetle benâm et! demiş­tir Ziyâ Paşa.

Meşhur darb-ı meseldir: “Hâlif, tu‘raf ” / “Mu­halefet et, meşhur ol”. Zemzem kuyusuna bevle­derek de meşhur olmak vardır işin ucunda, Ka‘be gibi sevilip hürmetle yâd edilmek de. Şâirler onu vasfetmiş, diller hasretin yâd etmiş, satırlar onu anlatmış da bitirememiştir. Hürmetlidir o. Aşını­za tat katan tuzu dahî ona borçlusunuz bilirsiniz değil mi? Rivâyet o ki, İbrâhim Halilullah evi inşâ etmiş bitirmiş, Allahım, demiştir; emrini tuttum beytini yükselttim, kabul buyur bizden; niyâzımız işiten, emeğimiz bilen sensin, kabul buyur. Hamd ü minnet sanadır ya Rab! Mahdûmum İsmâil birle ben dahî şükrümüz edâ itmek isteriz.”

Hak Çalabım baba-oğul nidâsını işitmiş, icabet etmiştir: İy halîlim, ger şükriniz edâ itmek ister­süz, açları toyla, üryân giydir, oğlun Hocaya ver!”

“Ya Rab” ayıttı İbrâhim, oğlum Hocaya vi­rem, üryân giydirem, amma âleminin onca açın nice toylayam, vârım hemân ma’lûmun, nezdin­den her hayra fakîrim, nice toylayam idem hey Ça­labım?” Pes imdi ulu Yezdân eydür: “İy İbrâhim, yire eğil, iki ağuşun toz ü torpak birle doldur. An­dan sonra semâ iderek devran eyleyip şeş-cihete ol kumları savur. Savururken dahî “yiyin ey mahlûk-i Hudâ” deyû oku. Ol senün hayrın olıcak, açları ol bu sûretlen toylarsın…” İbrâhim emri tutar, kumları avuçlar, semâ ederek “yiyin ey mahlûk-ı Hudâ” diye nidâ eder. O kumlar derhal arzın her yanına savrulur, tuz olurlar. Cümle insanlar o gün bu gündür hep o tuzları yersiniz. İbrâhim hayra­tıdır tuz. Evin mimarının hayratı, Allah’ın dostu­nun hayratı. Onun için “tuz-ekmek” hakkıdır hat­rın mikyâsı. İhânet kaldırmaz tuz hakkı. Hangi ev ki tuzdan mahrumdur, bereket olmaz onda. Ek­meğe katıktır İbrahim yadigarı. Tuz deyip geçme budur ahvâli.

Kalbe, gönüle temsil olmuştur ilk ev, insan­ların evi, Allah’ın evi. Evi imâret etmek emri de İbrâhim Halilullah’tan yadigârdır hem:

Kalbin geniş tut, sıkma Seyrânî,
Rızâ-yı Bârî’den çıkma Seyrânî,
Gönül Beytullah’dır, yıkma Seyranî,
Elinden gelirse, imâret eyle!

Gâh gönüldür, kalptir beytullah; gâh yârin yüzüne kıyastır.

Abesdir intihâb-ı cây-ı bûse vech-i dilberde
Derûn-i Kâbe’de ta‘yîn-i mihrâb gerekmez.3

O kadar hatırlı ve hürmetlidir ki “beyt”, ken­disine hep borçluyuzdur, minnetimiz vardır. Ona hâkim olunmaz, hâdim olunur bu yüzden. Tür­kün vatanı, evdir. İlk ev, vatan-ı aslîsidir Tür­kün. Küffâr postalı çiğnedikte onu, ehl-i vata­nın nidâsı malumdur: “Git vatan Ka ‘be’de siyâha bürün!”4 Harem-i ismettir Ka’be, harem-i ismettir ev. Vatan, beytullah’tır, Allah evidir. Bu yüzdendir hâneye tecâvüz af kabul etmez. Medine müdafii Fahreddin Paşa’nın mülâzımı5 seslenir:

Yapamaz Ertuğrul Evlâdı sensiz,
Can verir cânânı veremez Türkler,
Ebedi hâdimü’l-Haremeyniniz,
Ölsek de ravzanı rûhumuz bekler…

Ev tasalluta uğrarsa, eşyâsı emanettir, yâdigardır. Mal canın yongası olduğundan değildir bu. Evin sahibi gelecektir bir gün. Emânetine, yâdigârına hürmetsiz kişi, o evin ehli olmamıştır hiç. İşte, şâirin tespiti bam telindedir burada:

Ümmet-i Muhammed’in başına ne geldiğini Fahrettin Paşa biliyordu. Bu bilgisi ona, adı “kutsal emanetler” diye geçen eşyayı İstanbul’a, paha biçilemez Türk şehrine nak­letme yükü yükledi. Günümüzde Müslüman kisvesiyle or­talıkta dolaşanlara sorulsa bu tutuma “tarihi eser kaçak­çılığı” yaftası yapıştıracakları besbelli. Besbelli olan, hiç birinin “Türk İstanbul” tamlamasına anlam veremeyişle­ridir. İstanbul haricinde nerede kâfir tasallutundan koru­nabilirdi Medine’de muhafaza edilemeyen? Söğüt, Bursa, Edirne Osmanlı sülâlesine payitahtlık etti. İstanbul ise üstünlüğünü dünyanın gözüne sokan Türklerindi.

Elhâsıl, ev. İlk evden neş’et eder bütün evler. Müslüman evi haysiyettir, hatırdır, haktır, hukuk­tur. İhânet kaldırmaz. Yolunuzu kaybetseniz de gün gelip yoluna güç yetirince, bulunca onu, kapı­sı size açık olandır. Son kaledir, namustur. Baba­nız İbrahim’in evidir. Baba evidir işte. Yâdigârdır. Dindir, imandır. Vatandır. Borçlu olunan, emân bulunandır. Ev. Son kaledir. Gönlünüzü evinize bağlayın, ona akıtın. Hürmetlidir o, esenlik yur­dudur. Çünkü, nisbeti Allah’a, hâsılâtı insanadır. Evim evim, hürmetli evim

1 İbrâhim 14/37.
2 İbrâhim Cûdî.
3 Nâmık Kemâl.
4 İdris Sabîh Bey.
5 http://www.istiklalmarsidernegi.org.tr/Yazi. aspx?YID=1071&KID=52 “Türk Olamadıysan Oldun Amerikalı”

Etiketler
Devamı

Mücahid Dündar

Yazara ait tüm içeriklere buradan ulaşabilirsiniz.

Benzer Yazılar:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı