Öykü

Mürşide Kübra Doğan – Cadde

Mürşide Kübra Doğan – Cadde

Demek kuşlar bu caddeden göçüyorlar.  Gözlerin  yaşarmaması elde değil. Buradaki ağaçlar onlara tahsis edilmiş gibi. Bu şehrin kuşlarının son durakları bu mevsim, bu ağaçlar. Bildiğim tek bir ağaçtı onları burada ağırlayan. Bu bütün caddenin ağaçlarına kurulmuş olmak da ne demek! Kuşu olmayan boş bir dal kaldı mı, sanmıyorum. Bu cıvıltı… Ne konuşuyorlardır. Birbirlerini anlıyorlar mı sahiden. Samimiler midir bu baş sallayışlarında. Birbirlerine karşı eşref-i mahlûkattan daha anlayışlı oldukları kesin aslında. Bu cadde ne şanslı… Ülke sınırları içinde herhangi bir yere mi göçüyorlar? Yok yok, öyle olmamalı. İnsan eliyle çizilen sınırları umursuyor olamazlar. Yaratıcının hudutları olmalı göçebilecekleri yerler. O vakit sahiden özgürler. Sahi kuşların ömrü ne kadardı? Geri gelen olur mu aralarından? Gidiyorlar en azından bir hatıraları olacak bu ağaçlar. Nefes alan her şeyin bir hatırası vardır.

Bir kuş seç aralarından. Neden?

Nedenini sorma sen seç ya da seçme. Nasılsa biri takılacak gözüne. İster istemez dalacaksın seyrine.

Tamam, şu olsun. Şu sakin olan, sade olan, kalabalık olan, etrafına bakmayan, şu gideceği uzaklara odaklanmış, dalı incitmeyen, sessiz olan ve öylece göçecek olan, şu hiç dönmeyecek gibi olan, mekâna takılmayan, işte şu her şeyiyle kendi olan ve bunun için de aralarından en güzeli olan…

Etiketler
Devamı

Mürşide Kübra Doğan

Yazara ait tüm içeriklere buradan ulaşabilirsiniz.

Benzer Yazılar:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı