Öykü

Mürşide Kübra Doğan – Sergi

Mürşide Kübra Doğan – Sergi

Aslında bu işte pek de iyi olmadığımı o da biliyordu. Eminim bunun farkındaydı. Benden istediği neydi, bunu tam olarak bilemiyordum ama eğer bir güler yüz bekliyorsa, arada bana dokunan bakışlarına memnuniyetle sadaka veriyordum. Kendimi iyi hissedebilmeme kâfi tek ayrıntı buydu.

Ya hiç hoşlanmadığım ya da çok değer verdiğim insanların yanındayken yaptığım tek işti susmak. Bunu sık sık kendimi incelemeye aldığım için fark ettim. Yoksa kasıtlı yapmıyordum. Hatta çoğu zaman bu halimin farkında bile olmuyorum. Yüz kaslarım, mimiklerle tepki vermem sebebiyle yorulduğu için, onların rahatsız edici varlığını hissetmemle birlikte anlıyordum daha çok sustuğumu. Ki bugün hem en değer verdiklerim hem de hiç görmek istemediklerim vardı, bu sergide. Yani bugün kimse ağzımı açamazdı. Tabii aralıklarla dudağıma konan çay bardağından başka… Bana ikram edilen koyu çayın kaderi genelde üzerinden iki parmak eksilmiş olup öylece soğumak ve ardından dökülmek oluyor. -Aslında çayın soğuması ve dondurmanın erimesi kadar üzülünesi bir şey yoktur belki de hayatta. Çayı ısıtabilirsin, erimiş dondurmayı buzluğa koyabilirsin ama artık eskisi gibi olmazlar.-

Kendimi olayın akışına bırakmak en iyisi olacaktı. Bütün sergi boyunca nasıl davranmam gerektiğini, elimi nereye koyacağımı, ne yöne bakacağımı, herkesin ne düşünüyor olduğunu, geçmişi, geleceği düşünecek değildim ya. Zaten düşünmekle de çok bir şey olmuyor, icraat gerek. Bütün bunlara rağmen aklımdan bir ara burada olmamın mı, olmamamın mı daha iyi olacağı geçmedi değil. Ve bulunduğum durum çok sık karşılaşılacak bir durum olmasa gerek. Bunu da düşündüm.

Sergi başlamıştı. Eskiden sevilmeyen renkler hâlâ sevilmiyordu ve muhtemelen hiç sevilmeyecekti. Bir radyo vardı, çalışıyor olmasına rağmen bir kenara atılmış gibi en dipte bir diken yığınının üzerinde oturuyordu. Ve ses vermiyordu. Serginin en güzel yerinde bir kumaş vardı. Üzeri hem basit hem de yaklaştıkça karmakarışık desenlerle doluydu. Her sergide üzerine bir şeyler daha karalanmasına rağmen bu sergi onun yazgısını etkilememişti.

Hızlıca sergiyi gezdikten sonra henüz kapılar kapanmamışken dışarı çıktım. Özgür düşünebilme alanı… Düşüncemin sınırlarına kadar varabilmek ve uçurtma, güzel şey.

Etiketler
Devamı

Mürşide Kübra Doğan

Yazara ait tüm içeriklere buradan ulaşabilirsiniz.

Benzer Yazılar:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı