Ömer Avcı – Fail-i Meçhul

Ömer Avcı – Fail-i Meçhul

Hiç yolum düşmemişti böyle yerlere.

Efsunlar takılmış sağına soluna demir perdelerin. Sokak karartılı gözüküyor pencerelerden. Vay anam, ne büyük kasvet! Seslenmedi kimse buraya gelirken. Cebrail bile iğrenir günahımdan. Meleklere inanırım ben. Minicik elleri, minicik evleri…

Akşama yaklaşıyor vakit, bekliyorum. Beklemek keramet, beklemek ölüm… Hiç cinayet işlemeyi bekler mi insan? Tetiğe basmadan da birini öldürebilir miyim? Kolumdaki saatin ne kadar işe yaramaz bir alet olduğunu fark ettim. “Tık tık, tık tık, tık ık mık…” Yok, gitmiyor işte. “O olmasa daha kolay geçer mi?” diye

düşünüyorum. Birkaç tane daha “tık tık”. Cinayet mi zamanın heyecanını kaçıran?

Geldi ruhu gudubet. Kaç farklı renkten insan kanı var ellerinde? Elleri… Onun ellerinin işlediği bir günah mı bu? Kabullenemiyorum Tanrım, affet!

–Oturmaz mısın?

Ne komik bir soru. Oturmak, hangi ruh haliyle yapılan bir eylem? Kanatlarım olsa kırılırdı eminim.

Oturursam kırılırdı, susarsam da. Susmak için gelmedim mi buraya? Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi dersinde aslında bu durumu anlatmıştı hocam; ahlâkı anlatmıştı. Ellerim kana bulanmadan cinayet işlersem de ahlâklı olabilir miyim?

–Rahatsızsanız yapmay…

Toplum mu insanı katil yapar, onun getirdiği gereklilikler mi? Suçu kendimde aramalıyım. Sus kadın, hâlâ konuşuyorsun. Git ve işle cinayetimi kendi ellerinle. Al benim olan her şeyi onun rahminden…

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>