Rıdvan Ünal – Gözatlıları

Rıdvan Ünal – Gözatlıları

Ve elbet
Dünyanın eklem yerlerinde aşk vardır

Koklanabilen bir ses olarak
Alnını ve omzunu kaybeden çocuklar
Görünür bir dağ sesinde buldukları ateşe doğru
Gün ışığını yontarak içlerine
Koşmuştular
Darağaçlarında
Boynunu unutan babalar

Kımıldayan bir yaranın ilk tashihini
Genç bir ölümlünün haberi olarak
Düzelten seyis
Gözatlıları yaklaşıyor
Tenha
Artık ayrı bir uzvudur zamanın
Bak yavrum
İşte burada
Çiçeğin dirilişi başladı
Kından, alın çıkaran çocuklar burada
Dağ aralarına indirilmiş gündüzlerden
de diri
Çocuklar
Ama
Herkesçe deniz sanılan bir zamanda
Saçlarıyla güpegündüz
Bir bulutun havarisi olarak
Buralardan ayrılan
Alnını taş duvarlardan ayıran genç bir adam
gibi dururken güneş
Ceketi önden iliklenmiş
Yürüyordu
Alnından kan akıyordu
Uzayıp giden gölgeler arasında
Kısa ama keskin ve sert
Ama ruhlarının dipçik tarafıyla vurulmuş
Boğazlanmış bir gece ölüsü orada
Öylece uzanmaktaydı
Gözatlıları yaklaşıyor

(Dikkatini gökyüzünden bir an olsun çekersen, yeryüzüleşiyorsun)

Biz bir dağ kaybettik evet
Kabul
Ama onlar da görmediler.
Biliyorsun yazmaya ihtiyacım var
Görüyorsun kaç gündür aç ve susuz toprak

Yavrum
İnsan.
Bilinenin aksine
Bir çiçeğin son çırağı olarak
Yaşamayakaldı

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>