Şiir

Rıdvan Ünal – Sessiz Ağaç

Rıdvan Ünal – Sessiz Ağaç

I.
Dudaklarında ispinoz kuşları çocukların
Gözlerinde eskimeyen güneş
Tarıyor saçlarında kalan son rüzgârı
Bir buğday tanesi kadar sessiz köşelerde

Unutulmuş ikindi yağmurları saçlarında
Ruhumun hazirelerine saklanan
Adının giz harfine açılan sandukaları
Bir duanın def gibi yükselen sesi
Türbelerinde kuru otlar yanınca
Koca bir mabet yalnızlığında hurma ağaçları

Başak tenli gerdanlığından geçiyor gemiler
Denize yanaşmış limanlar gibi
Omuzlarına yaslanınca dağlar
Görkemli tabut gibi ellerinde çocuklar
Annelerin kalbinde yağmur sağanağı
Çocukları meleklerin sağ yanağı
Çiçek ellerine sahip hüznüyle
Ölünce anneler ve çocukları
Rahman ve rahim
Kalır
Bir çocuk ve kolları

II.
Çocukların saçlarından düşerdin kar yağınca
Çehrende binlerce yıl kadın ve binlerce yıl adam
Gelirdi öpüşlerimizi kutsayınca mavi
Ellerimizi tutunca yeşil
Sükûnet yüzümüzde ilmihaldi

Sabahı beklerdik
Alnımızda güneş yüzümüzde ezan sesleri
Analar mum ışığında kutsal kitap gibi
Yanınca kandil gibi içleri
Hiç gülmemiş bir ağaç
Yapraklarını dökerdi

Etiketler
Devamı

Rıdvan Ünal

Yazara ait tüm içeriklere buradan ulaşabilirsiniz.

Benzer Yazılar:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Adblock Detected

Please consider supporting us by disabling your ad blocker