Şiir

Tayyib Atmaca – Münacaat

Tayyib Atmaca – Münacaat

Sözümü yemekten utanır oldum
Yüzümü kızartan bir ayna gönder
Gözüm gönlüm ellerime bakıyor
Ellerimden yapışkanlar akıyor
Orta halli kölesiyim eşyanın
Beni benden azat eyle Allah’ım

Yorgunum bitkinim sırtımda dağ yok
Ne malihulyam var ne düş kapımda
Kimden kaçıyorum kim içimdeki
İçimdeki deniz dev dalgalarla
Yalnızlığın kıyısını dövüyor
Sığınacak liman gönder Allah’ım

Bir kardelen ömrü zaman içinde
Birkaç gönül yaptım bin gönül yıktım
Gecelerden kaçtım gittim gündüze
Gündüzleri bir solukta bitirdim
Yorgun argın döndüm kendi kentime
Bana mühlet tanı Cemal Allah’ım
Sevgilinin sevgisiyle yanmadım
Doldurdum tasımı kirli sularda
Zakkum biçtim, zehir içtim çok içtim
İçimde Nemrutça ateşler yandı
Üşüdüm sarıldım yalnızlığıma
Sözümü yüzüme şavkıt Allah’ım

Doğuda batıda yanı başımda
Kardeşlerim kör kurşuna gittiler
Kulaklarım ağırlaştı duymadım
İçime çıngılar düştü yanmadım
Tutsak kaldı kuşlar avuçlarımda
Aç kafesim kapısını Allah’ım

Rüzgâr girer pencereden kapıdan
Varım yoğum dört duvardan ibaret
İçim dışım is bağladı yıllardır
Kanatsız bir kelebeğim ışıkta
Bütün yollar sana çıkar bilirim
Pusulamı sana döndür Allah’ım

Dünya sofrasına bağdaş kuralı
Ensem kalınlaştı göbeğim şişti
Aç kalmadım aç halinden bilmedim
Nimetler şükürsüz eriyip gitti
Sevgili evine dönmedi evim
Soframı aşkınla donat Allah’ım

Ateş diye ışıkları dolandım
Kanatlarım ateşleri tatmadı
Çarpa çarpa başım döndü camlarda
Gözyaşlarım içerime akmadı
Direncimi arttır sevdamı çoğalt
Kanatsız bir kelebeğim Allah’ım

On beşlik yirmbeşlik çağlardan geçtim
Üç tomurcuk açtı gülfidanımda
Beyaz bir türkü var dudaklarımda
Ektiğimi bitirmiyor toprağım
Artık gökten inen yağmur kâr etmez
Bana benden yağmur gönder Allah’ım

Etiketler
Devamı

Tayyip Atmaca

Yazara ait tüm içeriklere buradan ulaşabilirsiniz.

Benzer Yazılar:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı