Ümit Zeynep Kayabaş – Kış Sızısı

Ümit Zeynep Kayabaş – Kış Sızısı

Evler, bahçelerinden kopuyor sanki – çiçekler terkediyor baharı
Akıyor cetvelin doğrultusundan uyku- yokuş aşağı
Sıkıca tutuyorum askıyı. Kırışmasın elbiselerim -rüyamı ziyaret edeceğim

Boş defteri,evleri ve mevsimin cebindeki cümleyi okuduğumda
-Çoğalan yorgunluğumla/ koşuyorum incir ağacına
Yüzüme ne çok dallar çarpıyor – kana boyanıyor ellerim / payına düşeni alıyor orman

Her nefes kesiminde;ağaç ve ip utanıyor kardeşliğinden
şımarık kediler son defa kıvranıyor zevkten
Topraksa ölçmenin vaktini bekliyor.
Arada dönüp israfile bakıyorum – ne de güzel sükut ediyor
Sevgili -kestim ellerimi öpüyorum yalnızlığımı

-Bakma öyle ardımdan -bitmez kasımpatıların
Akşamlara alınganlığı
selamlıyoruz işte- bir çırpıda yarım kalan mektupları

Ah menekşeli günlerim
Sizden başka kim anlayabilir ki beni

Nasıl da özlüyorum çocukluk kokumu
İpliğin tükenişinden belliydi
Kapanmayan yaralarımın çokluğu
Üzerime kış örttüm – bu sızıyı göğsümde büyüttüm
Kış kesti rüyamı / güneşi öldüğüm gün gördüm

-Yağmur sonrası /saçlarımı örerken ısınıyordu annemin elleri

Mum damlaya damlaya öğreniyor yok olmayı
Hangi insanı tanısam / bir öncekinin aynısı
Dolap ve tabut; ikisi de seviyor ağacı
Çekmeceleri kapatmasam dökülecek yeryüzü sızısı

Ne farkımız var ki dağdan ve sahradan
Susmayı öğretene kadar seveceğim seni
Kalbini, kalbim bilen hileyim ki
hadi söyle -labirentin içine mi gömdün resmimi

-Kirpi kaybedince izini öyle bir kıvranıyor ki
Masaldan bir yol açıyorum avunsun diye
Avludaki çocuk hırpalıyor geçmişini
Yok oluşa
Gömüyorum kendimi ve seni
-Yetmiyor ki

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>