Öykü

Vural Kaya – Umum Umma Umur Gör Umacı Umsa Da

Vural Kaya – Umum Umma Umur Gör Umacı Umsa Da

arada bir umumla ölüyorum umum umur gör­müş çocuklarını toparlayıp aşağı mahallelere giderdi senle kalırdım arada bir umacı gelirdi çocukluğumda o fesleğen saksılar dizili balkonumuza arada bir mo­dern öncesi sepetine katıp giderdi beni toz koparan atlar geçerdi yaylalar uyanırdı ürküye atlar gene ge­çerdi seksenlerdi evren’in resmi vardı sınıfta sınıfla­ra kadar girmiş bir üniforma asılı kalırdı havsalamız­da arada bir sorulurdu soruydu evren değişmek ka­derdi kentleşmek keder ve gri boyalı o lojmanlarda kimseler gülümsemedi artık mandolin sustu kentle­re dağıldık sonra karşı elmalıklar kirazlıklar ve de­mirci ali usta –hatırlarsın belki de sınıfta bi murat vardı onun babasıydı ali usta- sazak yerine bakmakla tüketti ömrünü beyhude bir ara verdi yıllar insanla­ra bir ara verdi bir keskin mola kim öldürürse uma­cıyı çocukluğunu öldürürmüş meğer arada bir yer­de bütün çocukluğumu pahada hafif çuhada ağır dö­nüyorum dünya dönsün gene dün ile gece sızım sı­zım dönüyor mahzenlere sekilere nalıncılara dönü­yor dönsün bir ara birileri ölüyor sabahlıyorum biri­lerinin ölmesine bu arada bazen ben ölüyorum kim­senin sabahladığı olmuyor ben ölünce arada bir iki sokak uzakta bir iki sokak beride oluyorsun umacıyı çağırsam umacı gelmiyor bu defa da belki düşlem kö­rüyorum görmüyorum belki de ne dersen oyum işte arada bir sarmaşıkları seviyorum karşı camdaki sar­maşık ne zamanlar sevilmeli mesela modern meyil olsa o eskiyi sürgün veren fışkın veren defterleri ke­miren meyil olurdu hepi topu fakat geçelim yoksun işte sarmaşık okuma sarmaşık sevme kılavuzlarında boğulmayı umur sanırız ya tuhaf ne tuhaf tuhaf ne

Mühim. Bir. Dirilişle. Bağırdı. Geçten. Geri. Gri. Dönem. Bir. Ten. Bir. Donör. Bir. İlikte. Birlik­te. Ölürken.

arada bir mühim bir ara oluyor kocaman bir hiç ile o tomruk tavrına insanın hiç ile mühim ve kır­mızı bir gövdeye hiç ile ucuz kere ucuz insanlar fakat gene de sevişmemeleririkaranlıkta ve hiç ile modern ve el yordamıyla bütün baharlar da ölümlüdür arada bir evlere uğruyorum doluşmuyorum ama evlere bu çok korkunç evlere sensizlikle ve hiç ile yani sayma­dım sayılar kadar eksik bu düşeşleme kaç nergis öle­cek bu bahar arada bir yüzlerinden çok sırtlarını gö­rüyorum hiç olan dostlarımın hiç ile bir kalabalıklara

arada bir ara sokakları tırnaklarımla ve uzun bir cadının geçmişine konup göçerek orada bir kolları sıvalı met­ruk büyüleri yok denecek kadar in­san şu sıralar hal ile hal değil hiç de­ğil mesela arsız değil müdânasız um­malarım umunca müdâna olmuyor sanki umacıyla ummasam da korku­tulmuyorum sanki fakat büyük ara­lardan sonra uzun ayrılıklardan son­ra ne yap yap umma beni arada bir oturup feci iniyor akşamüstü üstü­me üstüme arada bir yerde felç iner­cesine bir bedene böyle inme inince oluyor laflar kısık seste sesliyor ses­ler kayıplanmış dün ile bir hiçte bir dün tünüyor defterlerime daha da eskiydi oysa arada bir ölüyorum ara­da bir dindim dinmedim dönüyor hiç ile insan dönüyor felek dönüyor ada­let susmakla dönüyor

Künh emeği. Kınandıkça. En­sede katmerli. Çuhada ağırdır. Ölür­ken. De. Yaşarken. De. Unutuş

arada bir yüzlerinizi sevmiyo­rum tininizi tıynetinizi üç el tam üç el oyun dönüyor üç el ateş edilse ya laf aramızda laflıyoruz laf u güzafla doluyor tıynetinize kurşun doldur­mayı ne çok isterdim oysa tıynetiniz maden bir hiç ile ve büyük boşlukta bi paket camel dönüyor hiç masada masa eriyor bir paket bir gün boyu eriyor ve bütünüyle acil bütünüy­le modern toplanıyoruz beni çağırı­yorsun çağırma ben gidip biraz ölü­yorum her çağrılışta dağlara kekik kokusu üç el yamaçları delen mo­dern ile hiç fakat hiç işte akşamları sev seviyorsun da kurnazca ve uyum­suz bir paketle bir akım dönüyorsak olan biten akıyor oyunda işte oyun bitmiyor bir şiir olup oyuna ta ma­sanın orta yerine kadar geliyor göz­lerin gözlerini çok özlüyorum arada bir oysa masanın orta yerinde poe­tik işvelerle toplandıklarında kuşak­taşlar ve böylece hiç ve böylece mev­zuata uygunsa şiir umut değildir de­ğişen ne aslı gibidir umur ne gözle­rin umacı bir hiç gözlerin hiçle illet­li halbuki umma sen gene de umacı umsa da: <arada bir hoşça kal hız­la akan hayat hazla aktığını görme­dim sanma>: <babasının ölümün­den sonra durmadı buralarda bir le­kesi vardı kara bir onur lekesi onu da ah onu da onu da moderne verip git­tiler haraç mezat>

Etiketler
Devamı

Vural Kaya

Yazara ait tüm içeriklere buradan ulaşabilirsiniz.

Benzer Yazılar:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı