Yazar: Gönül Özsoy

Yazara ait tüm içeriklere buradan ulaşabilirsiniz.

Gönül Özsoy – Çözülme

Gönül Özsoy – Çözülme

Varmak istediğim yolda iki kez tökezledi ayaklarım. İsterdim kapaklanmak, boylu boyunca devrilmek ve büyümek. Hıçkıra hıçkıra ağlar ve büyürdüm bel­ki de. Erirdi içimdeki buzlar, çözülürdüm ve açı­lırdı uçları bende olmayan hayatımın düğümü, sökülürdüm. Saklanmış yerlerinden çıkardı düş­lerim. Dolaşırdı müsveddelerim serseri kaldırım­larda ve bir bir ayyuka çıkardı aklımdaki yasak düşünceler yoksul ağızlarda.

Ve ben ve gece sığınmışız birbirimize ve gece­nin karanlığı üzerimizde. Yukarıda ay, yıldızın yoldaşlığında; sabaha, güneşe gebeyken ben el­lerim cebimde titreyerek ilerliyorum. Başımı kal­dırıyorum ansızın, gökyüzünde mora çalan bu­lutlar, yeniden yeniden. Çocukluğumun koyun­ları ya da dondurma külahları değildir artık hiç­biri. Kaybettiklerimle yüklüdür. Usul usul yağar korkularım, bense korkusuzca, korkmaz görü­nerek ilerlerim. Çaresizim, teslimim; kaçış yok bildik bir adre­se yollanıyor ayaklarım. Ardımda ayak izlerim, önümde tüm çıplaklığım. İlerliyorum, ayak ses­lerim yok oluşumun yankıları günâhkar bir kapı­nın ardındalar, bu kez beklenileni ben.

Körlüğüne sığınıyorum gecenin, soğukluğun­dan onun sıcaklığına erişmek için bir adım yan­lış gerekli. Sürükleniyorum, ardına kadar açık kapılar, sürükleniyorum, düğüm düğüm bir acı boğazımda. Kapı ardında kalan çocukluğum ve inanmak istediğim masumiyetiyle gözümce. Ancak ne ilktim onun için ne son, o da biliyor­du masumiyet duvarını hızla tırmandığını. Bo­yalı sarı saçları, yosun yeşili gözleri, masum kırık bakışları, hapsetse de beni kendine bir günahın koynuna girmeme engel değildiler. Tüketilmişti hayat çözülmüş düğmelerimizde ve tükenmiş­tik el birliğiyle. El birliğiyle, yeniden, yeniden…